O śmierci Sióstr Nowogródzkich dowiedziałam się po wstąpieniu do Zgromadzenia Sióstr Najśw. Rodziny z Nazaretu (Nazaretanki) w sierpniu 1973 r., bo akurat obchodzona była 30. rocznica ich męczeńskiej śmierci.

Żal mi bardzo, że tak późno dowiedziałam się, iż wśród Męczenniczek jest również Siostra pochodząca z Suwałk, z miasta, z którego i ja pochodzę — z parafii św. Aleksandra. Dowiedziałam się o tym dopiero w 1991 r., po rozpoczęciu procesu beatyfikacyjnego. Z tej okazji wydano pierwszą publikację „Jedenaście klęczników" Marii Starzyńskiej, w której oprócz historii ich życia w Nowogródku i męczeńskiej śmierci podano również najważniejsze informacje o poszczególnych Siostrach, czyli miejsca ich pochodzenia.

W 1973 r. żył jeszcze najmłodszy brat Eugenii, Alfons, zwany w rodzinie „Funtkiem". Zmarł nagle 5 lat później, w 1978 r. Gdybym wtedy o niej wiedziała, informacje o rodzinie miałabym z „pierwszej ręki", i nie tylko informacje, ale też stał jeszcze ich dom, w którym się urodziła, a który mogłam odwiedzić, zobaczyć, jak mieszkali, i dotknąć tego, z czym miała kontakt S. Kanizja. Może znalazłabym coś, co należało do niej — jakieś pamiątki rodzinne czy przedmioty.

Alfons nie mieszkał tam od 1946 r. Po śmierci swego ojca, Wiktora, zamieszkał u córki Elżbiety, dla której kupił część kamienicy przy ul. Wojska Polskiego. W domu przy ul. Noniewicza 31 została zakwaterowana rodzina Rejteradów, przejmując większość umeblowania i wiele pamiątek po rodzinie Mackiewiczów. Informacje, które posiadam, są szczątkowe. Przekazała mi je jego córka, p. Ela Rogalska — jedyna żyjąca osoba z tej rodziny — a zasłyszała je z rozmów swojego ojca z jej mężem, p. Henrykiem. I tymi śladami szukałam…

W tym akcie zgonu Wiktora podana jest data urodzenia 28 lutego 1860 r., tymczasem według informacji zawartej w dokumencie aktu chrztu urodził się 28 kwietnia. Być może pomyłka spowodowana była ustnym przekazem.

Tymczasem z pozyskanych dokumentów na portalu Geneteka wynika, że Nidoki są miejscem, z którego pochodziła rodzina Mackiewiczów h. Łabędź. Nidoki to miasteczko w przedwojennej Polsce leżące w powiecie wiłkomierskim w województwie wileńskim, położone 15 km na wschód od Wiłkomierza, nad rzeką Siesartis. Znajduje się tu poczta, kościół, szkoła i ruiny dworu. Położone na północ od Wilna i na północny wschód od Kowna.

Pierwszą pozyskaną informacją (na portalu Geneteka) o tym rodzie jest dokument małżeństwa Wiktora Mackiewicza z Petronelą Zubowicz, zawartego 29 maja 1802 r. w kościele św. Piotra i Pawła w Wiłkomierzu — parafii, z której prawdopodobnie pochodziła Petronela. Było to pradziadek bł. S. Kanizji.

Dokument — jak wszystkie inne z tego okresu — jest bardzo skrótowy. Oprócz daty zawartego małżeństwa podane są tylko imiona i nazwiska młodych. Nie ma imion ich rodziców, informacji skąd pochodzą ani ich wieku. Z aktu zgonu wynika, że Petronela ur. w 1776 r. Wiktor i Petronela po ślubie zamieszkali w Nidokach. Tam z ich małżeństwa urodziło się dwoje dzieci (o których wiadomo): Florian i Antoni (+).

„11/23 listopada 1892 r. o godz. 15:00 tego dnia zostało zawarte religijne małżeństwo między: Wiktorem Mackiewiczem lat 32, handlarzem, mieszkańcem miasta Suwałk, wdowcem po Annie z Bielkiewiczów, synem zmarłych Józefa i Anny Gosiewskiej, małżonków Mackiewiczów, urodzonym w Racienikach, mieszkającym w Suwałkach, a Bogumiłą Nawrocką, lat 19 od urodzenia, panną, córką Władysława i Tekli urodzonej z Wegów, małżonków Nawrockich, gospodarzy, urodzoną w Broniszewie, mieszkającą przy rodzicach w Rajgrodzie.”

W pomieszczeniu na strychu, gdzie znajdowały się różne rzeczy, zdarzył się pożar. To, co ocalało, zostało przeniesione do innego pomieszczenia. Dopiero w 2013 roku p. Ela zdecydowała się wszystko uporządkować i podczas przeglądania znalazła akt ślubu Wiktora i Bogumiły – rodziców Eugenii (S. Kanizji) oraz Alfonsa, jej ojca. Wspominała wcześniej, że dokument ten, podobnie jak inne, istnieje, choć obawiała się, że na skutek pożaru mógł zostać zniszczony.

Wiktor Mackiewicz, zawierając związek małżeński z Anną Bielkiewicz w 1885 r., jest już mieszkańcem Suwałk, ale nie jest znane miejsce ich zamieszkania. Po zawarciu małżeństwa z Bogumiłą, w latach 1894 i 1896, w dwóch turach kupił drewniany dom z pasiem ogrodu przy ul. Noniewicza 31 (dawniej Moskiewska), aż do ul. 1 Maja. (Dokumenty kupna w języku rosyjskim posiada p. Ela). W tym domu, 14/27 września 1903 r., urodziła się Eugenia – S. Kanizja, jako piąte dziecko Mackiewiczów.

Domu, w którym mieszkali Mackiewiczowie, już nie ma. Został zburzony pod koniec lat 70., a na jego miejscu powstało nowe osiedle. Pozostał jedynie klon, przy którym stał ich dom. Czy drzewo rosło tam już wtedy, gdy mieszkała Eugenia – do roku 1929?

Wiktor, mieszkając w Suwałkach, wykonywał różne prace, aby utrzymać rodzinę. W aktach chrztu kolejno rodzących się dzieci (z małżeństwa z Bogumiłą) podawane są różne jego zajęcia: kupiec, handlarz, właściciel restauracji, pracownik umysłowy, urzędnik.

Rodzina Mackiewiczów związana była z kościołem św. Aleksandra. Tu ich dzieci otrzymały sakrament chrztu św., udzielany przez ks. Makowskiego, i uczestniczyły w niedzielnej Eucharystii. Wszystkie dokumenty metrykalne rodzeństwa S. Kanizji pochodzą z parafii św. Aleksandra, a o niektórych informacje znajdują się w Archiwum Państwowym w Suwałkach.

Oprócz Wacława, syna z pierwszego małżeństwa Wiktora z Anną, z małżeństwa Wiktora i Bogumiły urodziło się ośmioro dzieci, z których troje zmarło w niemowlęctwie.

Tadeusz był wojskowym. Poślubił Feliksę Kołodziejską. Zmarł w 1925 r. w Kostrzynie, mając 29 lat.

Ks. Leopold był kapłanem diecezji wileńskiej, a po 1925 r. diecezji pińskiej. Zmarł w 1931 r. w Brześciu nad Bugiem jako proboszcz parafii w Szczytnikach, mając 32 lata.

Jadwiga, po mężu Wiecierzyńska, mieszkała w Lesznie. Zmarła we Wrocławiu w 1992 r., mając 91 lat.

Alfons, w rodzinie zwany „Funtkiem”, poślubił Anielę Wysocką. Zmarł w Suwałkach w 1978 r. Urodziła się im córka Elżbieta. Mieszkał w Suwałkach i tam zmarł w 1978 r.

Eugenia – bł. S. Maria Kanizja, w rodzinie zwana „ciotką Genuską” – zginęła śmiercią męczeńską w Nowogródku 1 sierpnia 1943 r.

Rodzina Mackiewiczów w czasie I wojny światowej przebywała w Mohylewie (obecnie Białoruś). Tam Bogumiła zmarła na tyfus, mając 43 lata, a w tamtejszym kościele został wydany akt jej zgonu, pisany po rosyjsku. W tym kościele pw. Najświętszej Maryi Panny Eugenia modliła się, uczestniczyła we Mszy św. i przyjmowała sakramenty święte.

„26 stycznia 1918 roku w mieście gubernialnym Mohylew zmarła na tyfus (dur plamisty) Bogumiła Władysławowna Mackiewicz z domu Nawrocka, opatrzona świętymi sakramentami, szlachcianka, mieszkanka Suwałk, mająca 43 lata. Zostawiła męża Wiktora i dzieci: Tadeusz – 22 lata, Leopold Teofil (dwojga imion) – 18 lat, Jadwiga – 16 lat, Eugenia – 14 lata i Alfons – 12 lat. Ciało jej ksiądz Polikarp Mackowski pochował dnia 29 stycznia tego roku na mohylewskim cmentarzu rzymskokatolickim. Potwierdzam podpisem i urzędową pieczęcią, że historyczny i rzeczywisty odpis metrykalny o śmierci Bogumiły Mackiewicz jest wierny i zgodny z oryginalną księgą Mohylewskiego Kościoła Maryjnego i nie budzi żadnych wątpliwości.”

Wacław 5 lutego 1921 r. w Białoszewie, mając 30 lat, zawarł związek małżeński z Felicją Klimaszewską, lat 28, córką Pawła i Anny z d. Danowskiej, urodzoną we wsi Klimaszewica (Wołkowyski). W dokumencie małżeństwa zapisano, że Wacław „jest zastępcą Naczelnika Wydziału Administracyjnego Dyrekcji Wileńskich Kolei Państwowych Oddziału Wołkowyskiego”. Z relacji p. Eli wynika, że po wojnie Wacław mieszkał w Suwałkach i pracował na kolei. Zmarł w Suwałkach.

Tadeusz Mackiewicz ur. 13 X 1895 r. w Suwałkach. 22 X został ochrzczony, otrzymując dwa imiona: Tadeusz Serafin. W akcie zgonu mamy, Bogumiły, podano, że miał 22 lata. Pani Ela Rogalska słyszała o nim, ale nic nie wiedziała o jego losach. Jej ojciec Alfons, brat S. Kanizji, nigdy nie wspominał swojego starszego brata, być może dlatego, że nie dotarła do nich informacja o jego przedwczesnej śmierci i sądzili, że wyrzekł się rodziny.

Ryszard Wiecierzyński (syn Jadwigi), w odpowiedzi na pytanie o Tadeusza napisał: „Z przykrością muszę stwierdzić, że o »wujku Tadku« w domu się nie mówiło. Nie wiem i już się nie dowiem, dlaczego. (Z listu Ryszarda, 25 XI 2003 r.)

Jadwiga, jego mama, a siostra S. Kanizji, zmarła w 2001 r. Historia ukazana poniżej wyjaśnia, dlaczego nie znali jego losów i nie rozumieli braku kontaktu z rodziną. Zmarł młodo, być może nagle lub po krótkiej chorobie, a rodzina jego żony, nie mając z nimi kontaktu, nie miała możliwości powiadomić ich o jego śmierci.

Tadeusz w 1912 roku ukończył 6 klas gimnazjum w Suwałkach, a później prawdopodobnie jakiś kurs farmaceutyczny, ponieważ w dokumentach podawał zawód farmaceuty. W 1915 roku rozpoczął służbę wojskową w armii rosyjskiej i awansował na porucznika. Po powrocie do Polski działał w POW, a w listopadzie 1918 roku ponownie przebywał w Suwałkach. Najpierw został wcielony do 33 Pułku Piechoty, ale po interwencji dowódcy 1 Suwalskiego Pułku Strzelców, w styczniu 1919 roku, znalazł się w pułku suwalskim. W lutym 1919 roku został zwolniony z wojska. Ponownie przyjęto go 18 lipca 1919 r. Najpierw służył w Składach Amunicyjnych w Twierdzy Dęblin, a następnie został przydzielony do Wileńskiego Pułku Strzelców (później 85 Pułk Strzelców Wileńskich), w którym służył do 1921 roku. Tego roku odszedł z wojska. W 1924 roku był komisarzem Komisariatu Straży Celnej „Czarnia” w Surowem. Nie wiadomo, kiedy i gdzie zawarł związek małżeński z Feliksą Kołodziejską. Z aktu zgonu wynika, że nie mieli dzieci. Jest tam również informacja, że pracował w Warszawie w Kasie Chorych. Zmarł 25 grudnia 1925 roku w Kłodawie, mając 30 lat. Powyższe informacje od p. Krzysztofa Skłodowskiego z archiwum wojskowego w Suwałkach.

Leopold Teofil Mackiewicz ur. 2/14 II 1899 r. w Suwałkach, ochrzczony w kościele św. Aleksandra 10/22 II 1900 r. W metryce chrztu znajduje się informacja, że chrzestnym był Teofil Noniewicz – lekarz i znana postać w Suwałkach. Jego imieniem nazwano ulicę, dawną Moskiewską, przy której mieszkali Mackiewiczowie. Zapewne łączyły ich bliskie relacje, skoro wybrali go na świadka chrztu swojego syna, nadając mu zarazem drugie imię – Teofil. Leopold w momencie śmierci matki miał 18 lat. Mieszkając przez 4 lata (z krótką przerwą) w Mohylewie, prawdopodobnie tam zdał maturę. Po zakończeniu wojny w 1918 r. wrócił do Suwałk wraz z ojcem i rodzeństwem: Jadwigą, Eugenią i Alfonsem. Idąc za głosem powołania, tego samego roku wstąpił do seminarium w Wilnie, gdzie przez cztery lata przygotowywał się do kapłaństwa.

Tak naprawdę to poniższy „przypadek” sprawił, że zajęłam się historią ks. Leopolda, ponieważ wcześniej nie zamierzałam poszukiwać informacji o nim (o tym poniżej). Chodziło mi przede wszystkim o S. Kanizję. W wakacje 2003 r. zgłosiłam się ponownie do Archiwum w Suwałkach z prośbą o kserokopię dokumentów z Seminarium Nauczycielskiego. Za wykonanie ksero trzeba było zapłacić. Zeszłam więc na dół do kasy i, oczekując na wypisanie rachunku, zwróciłam uwagę na leżącą książkę „Archiwum Diecezji Drohiczyńskiej”. Zapytałam, czy mogę do niej zajrzeć. Po uzyskaniu zgody wzięłam ją do rąk i otworzyłam na przypadkowej stronie. Ku memu zdziwieniu i zaskoczeniu zobaczyłam: Brześć. Spisałam adres archiwum i napisałam z prośbą o informacje o ks. Leopoldzie, jeżeli takie posiadają. W odpowiedzi otrzymałam załączony obok list oraz kserokopie z ELENCHUSÓW parafii, w których pracował ks. Leopold po 1925 r. na terenie diecezji pińskiej.

Dzięki pozyskanym informacjom, jak również materiałom otrzymanym z Drohiczyna, można było odtworzyć drogę kapłańską ks. Leopolda. Poszukując informacji o pierwszym etapie jego drogi do kapłaństwa, skierowałam prośbę do Archiwum Diecezjalnego w Łomży. W odpowiedzi otrzymałam informację, że Leopold był alumnem seminarium wileńskiego i tam w 1922 r. otrzymał święcenia kapłańskie, a także wykaz parafii, w których posługiwał.

W otrzymanych Elenchusach, jak również w tym dokumencie, występuje nieścisłość dotycząca roku urodzenia Leopolda. Być może niewyraźnie napisaną cyfrę 9 odczytano jako 3, podając rok urodzenia 1893, podczas gdy naprawdę urodził się w 1899 r.

Po czterech latach przygotowania do kapłaństwa, w 1922 r. w Wilnie otrzymał święcenia kapłańskie. Pasterzem diecezji wileńskiej w latach 1918–1925 był biskup Jerzy Matulewicz i prawdopodobnie to z jego rąk Leopold otrzymał święcenia. Po święceniach kapłańskich pracował na terenie diecezji wileńskiej. Pierwszy rok posługiwał w kościele Farnym w Grodnie, następnie przez rok był wikariuszem w parafii w Torokanach, w dekanacie kobryńskim. Później przez dwa lata pracował jako katecheta w Prużanie /Arch. diec. Łomża/

Po roku 1925 reorganizacja diecezji polskich zastała go na terenie nowo utworzonej diecezji pińskiej. W latach 1925–1928 pracował w Brześciu nad Bugiem, w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego, jako katecheta oraz posługiwał jako kapelan wojskowy. /Arch. Diecezji Drohiczyńskiej/

„Ostatnia wizytacja odbyła się w roku 1927 i została przeprowadzona przez biskupa pińskiego Zygmunta Łozińskiego. V. DEKANAT BRZESKI Okręg Brzeski. Pod patronatem św. Kazimierza.

1. Brześć nad Bugiem. Kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego, ufundowany przez Witolda w roku 1412, obecny kościół murowany został zbudowany w 1856 r. przez parafian.

Proboszcz: ks. Nikodem Tarasewicz, dziekan, kanonik kapituły pińskiej. Wikariusz I: ks. Ignacy Wierobiej, ur. 1896, wyświęcony 1919, mianowany 1919. Wikariusz II: ks. Tomasz Lipecki, doktor prawa kanonicznego, ur. 1895, wyświęcony 1919, mianowany 1927. Wikariusz III: ks. Leopold Mackiewicz junior, ur. 1893, wyświęcony 1922, mianowany 1926. Wikariat IV — nieobsadzony.”

„17. Szczytniki. Kościół parafialny Najświętszego Serca Jezusowego, ufundowany w XVII wieku, w 1864 r. zajęty przez schizmatyków (prawosławnych), w 1918 r. przywrócony do kultu katolickiego, murowany. Odpusty: Najświętszego Serca Jezusowego oraz św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Administrator parafii: ks. Leopold Mackiewicz ur. 1893, święcenia kapłańskie 1922, mianowany 1928. Liczba parafian: 1147. Urząd pocztowy i stacja kolejowa: Łyszczyce. Kaplica w Rakowicy pod wezwaniem św. Kazimierza. Do parafii należą miejscowości: Szczytniki, Niechołsty, Zboromierz, Kostusin, Janowo, Koszyłłowo, Planta, Zaburje, Leśniany, Rakowica, Czeljewo, Kustyn, Sycze, Łyszczyce, Lucjanowo, Kolej. 4 szkoły publiczne.”

Ks. Leopold zmarł niespodziewanie na zapalenie opon mózgowych 24 VII 1931 r. w Brześciu, mając 32 lata, i został pochowany na tamtejszym cmentarzu. To zdjęcie grobu ks. Leopolda otrzymałam od p. Eli. Nawiązałam również kontakt z Brześciem. Niespodziewanie otrzymałam list od ks. bp. Kazimierza Wielikosielca, rezydującego w parafii Podwyższenia Krzyża. Ks. biskup, odpowiadając na moje pytanie o grób ks. Leopolda, przekazał informację, że jest on pochowany na cmentarzu w Brześciu.

„Zmarli duchowni diecezjalni w roku 1931”

1. Napoleon Lubowicki, jubilat, 29 maja, wiek 93 lata, kapłaństwa 60 lat.

2. Leopold Mackiewicz, proboszcz w Szczytnikach, 24 lipca, wiek 32 lata, kapłaństwa 10 lat.

3. Michał Piotrowski, proboszcz w Winnej, 26 lipca, wiek 42 lata, kapłaństwa 19 lat.

4. Franciszek Słuczanowski, proboszcz w Łuninie, 7 września, wiek 41 lat, kapłaństwa 14 lat.

5. Wincenty Ryży, proboszcz w Łubinie, 8 września, wiek 44 lata, kapłaństwa 18 lat.

6. Kazimierz Lipiński, emeryt w Drohiczynie nad Bugiem, 7 października, wiek 66 lat, kapłaństwa 41 lat.

7. Leonard Kawecki, proboszcz w Lachowiczach, 17 grudnia, wiek 48 lat, kapłaństwa 26 lat.

Pani Hanna, którą poznałam drogą internetową, przysłała mi obecne zdjęcie grobu ks. Leopolda, ale znajduje się nad nim nie figura Niepokalanej, lecz krzyż. Na moje zdziwienie tą „nieścisłością” wyjaśniła, że w czasie wojny figura została albo zniszczona, albo ukradziona, a w jej miejsce postawiono kamienny krzyż, prawdopodobnie przeniesiony z innego grobu, widoczny na zdjęciu powyżej.

Nie bardzo wiedziałam, gdzie umieścić tę informację – dość ciekawą, co zaznacza też ks. Łupiński – którą otrzymałam z Archiwum Diecezjalnego w Łomży (27 X 2003 r.) w odpowiedzi na mój pierwszy list wysłany tam w poszukiwaniu informacji o ks. Leopoldzie. W tym tekście chodzi o seniora – ks. Leopolda Mackiewicza, ur. w 1865 r. Imię to w rodzie Mackiewiczów pojawia się jeszcze dwa razy. Być może był on bliskim kuzynem Wiktora, zresztą jego rówieśnikiem (ur. 1865 r., podczas gdy Wiktor urodził się w 1860 r.), który to imię nadał swojemu synowi.

Jadwiga Mackiewicz urodziła się 5 maja 1901 r. w Suwałkach. Razem z Eugenią uczęszczały do tego samego gimnazjum w Suwałkach, lecz do różnych klas – dzieliły je 2 lata różnicy wieku. Została ochrzczona 24 XII 1901 r. w parafii św. Aleksandra. W chwili śmierci mamy miała 16 lat (z aktu zgonu Bogumiły). Metryka jej chrztu pochodzi z parafii św. Aleksandra. Ukończyła studia na Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie.

Dnia 27.01.1923 r. poślubiła Władysława Wiecierzyńskiego, syna Józefa i Bronisławy z d. Norbert, ur. 15 IV 1894 r. w Suwałkach. Dopisek o zawartym małżeństwie znajduje się w jej akcie chrztu. Jej życie było ściśle związane ze służbą męża – wojskowego. Po wojnie zamieszkali w Lesznie. Jadwiga ostatnie lata swego życia spędziła we wrocławskim domu Sióstr Nazaretanek.

„Pani Jadwiga przyszła do nas (dom opieki nad ludźmi starszymi i chorymi) już w podeszłym wieku, z dolegliwościami, jakie niesie starość: choroba, zmiany miażdżycowe itd. Ale zawsze pamiętała swoją siostrę Kanizję. To był czerwiec 1992 r. Pamiętam dokładnie, że gdy leżała już obłożnie chora, jej stan był bardzo ciężki, cierpiała mocno, a śmierć nie nadchodziła. W ukryciu modliłyśmy się przy jej łóżku z S. Radosławą nowenną do Sióstr Męczennic. Pani Jadwiga odeszła do wieczności 21 XII 1992 r.

Dopiero po Bożym Narodzeniu, przez tzw. przypadek, skojarzyłam, że był to dzień imienin Eugenii, jej siostry – S. Kanizji. W Adwencie, w liturgii są już wtedy antyfony „O” i nie jest wspominany św. Piotr Kanizjusz… Piszę te detale, bo wciąż to wszystko jest we mnie żywe i poruszające

„W kartotece Centralnego Archiwum Wojskowego w Rembertowie znalazłem informację, że przechowywany jest tam wniosek o odznaczenie Krzyżem Zasługi Jadwigi Wiecierzyńskiej z Mackiewiczów.”

14. Życiorys: Urodziłam się 5 maja 1901 r. w Suwałkach. Gimnazjum skończyłam w Suwałkach, maturę zdałam w 1920 r. Jako uczennica brałam udział w organizacjach gimnazjalnych: Stw. „Bratnia Pomoc” i Tow.gimn. „Sokół” Rok 1920/21 byłam nauczycielka szkoły powszechnej. Od 1921/23 byłam na studiach w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie, należałam do Stw.Wyższych Uczelni. W r. 1923 wyszłam za mąż i od tego czasu pracowałam społecznie podczas pobytu mego męża w armii 14 lata w K.O.P-ie. W 1931 r. po przeniesieniu męża do Krotoszyna byłam przewodniczącą Pow.Pracy Kobiet Z.S., w Zarządzie Pow.Z.S., 4 lata wiceprzew. P.B.K. Od 1931–35 r. pracowałam w Rodzinie Wojskowej w Krotoszynie jako przewodnicząca sekcji dochodów niestełych, wiceprzewodniczaca i przewodniczaca Koła. Od 1933 r. z ramienia R.W. byłam radną m.Krotoszyna do grudnia 1935 r. tj. do chwili przeniesienia męża do Leszna. Od stycznia 1936 r. byłam w Zarządzie R.W. Koło Leszno, a od kwietnia 1936 r. jestem dotychczas przewodniczącą Koła Leszno.

15. Uzasadnienie wniosku 1 stopnia odznaczenia: Pani Wiecierzyńska Jadwiga od zarania swojej młodości brała udział w pracach społocznych. Od czasu założenia Rodziny Wojskowej pracuje na terenie tego stowarzyszenia. Od roku 1931 mieszkając w Krotoszynie rozwinęta tak dodatnio działalnosć społęczną tamt.Rodziny Wojskowej, że została wybrana do Rady Miejakiej m. Krotoszna największą ilością głosów. Przewodnicząc Rodzinie Wojakowej w Lesznic ogromnie podniosła poziom i znaczonie tamt. Koła, współpracując z innymi stowarzyszeniami powodując tym samym zbliżenie z ludnością cywilną, w okresie pomocy zimowej opiekuje się ogromną ilością bezrobotnych. Należy do Prezydium pow. O.Z.N. jest członkinią Rady Okrogonoj Rodziny Wojskowej, należy do zarzędu Czerwonego i Białego Krzyża. Zasługuje bezwzględnie na odznaczenie. Fakt odznaczenia p. Wiecierzyńskiej wywoła szczere zadowolenie jak wojska tak i ludności cywilnej.

Płk Władysław Wiecierzyński szkołę powszechną i gimnazjum ukończył w Suwałkach. Zmobilizowany do armii rosyjskiej uzyskał stopień oficerski. Po demobilizacji przybył do rodzinnego miasta i wstąpił do POW, a następnie do Wojska Polskiego. Służył w 41. Suwalskim Pułku Piechoty w stopniu porucznika. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku i został ranny. W 1923 roku przeniesiony do Chełmna, gdzie do 1926 r. był dowódcą kompanii oficerskiej na kursach szkoleniowych dla młodszych oficerów piechoty. Od wiosny 1926 roku był organizatorem i pierwszym dowódcą 24. batalionu KOP w Sejnach. W 1928 roku awansowany do stopnia podpułkownika. 3 września 1929 roku przeniesiony na stanowisko dowódcy 27 batalionu KOP w Snowie pod Nieświeżem, a 8 maja 1931 roku – na stanowisko zastępcy dowódcy 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej w Krotoszynie. W 1935 roku objął dowództwo 55. Poznańskiego Pułku Piechoty w Lesznie. Dowodził pułkiem podczas wypadu na terytorium III Rzeszy 2 IX 1939 r. pod Wschową. W czasie walk odwrotowych pod Kutnem został ranny w głowę, a 20 września pod Modlinem dostał się do niewoli niemieckiej i do wyzwolenia przebywał w oflagu w Woldenbergu. Czterokrotnie odznaczony, między innymi Orderem Virtuti Militari i Złotym Krzyżem Zasługi.

Na frontowej ścianie pomnika znajduje się napis: „Śp. Anna Mackiewiczowa zm. 6.VI.1891 r. mając lat 29, Pokój Tobie, córko droga” Z tej informacji wynika, że pomnik przedwcześnie zmarłej córce, Annie – pierwszej żonie Wiktora – postawili rodzice. Obok (z prawej strony) znajduje się grób brata S. Kanizji – Alfonsa „Funtka”.

W grobie po lewej pochowani są: Anna z Bielkiewiczów (pierwsza żona Wiktora), Anna z Gosiewskich (jego matka), Wiktor Mackiewicz (ojciec S. Kanizji – brak napisu), oraz troje ich dzieci: Eugeniusz „Gienio” (+1893) – żył 9 miesięcy, Edmuś (1894?) – żył 3 miesiące, Hela (+1897) – żyła 1 miesiąc (wpis na bocznej ścianie).

Jeszcze na lewo od tego grobu znajduje się grób Tekli Nawrockiej, mamy Bogumiły, czyli babci S. Kanizji.

Tekla Nawrocka, mama Bogumiły, a babcia S. Kanizji, zmarła w Suwałkach 19 marca 1905 r., mając 70 lat.

Po zawarciu małżeństwa Bogumiły z Wiktorem Nawroccy zamieszkali w Suwałkach przy ul. Krzywej (dziś ul. Gałaja).

Pomnik na cmentarzu w Suwałkach z dobrze widocznym napisem (odnowiony i odwrócony do alei). Pochowana jest tu również jej córka Bronisława Chwalisz – siostra Bogumiły, mamy S. Kanizji – wraz z synem Tadeuszem.